Czerwone Oczy

Klucz 1Deformacja, sierść i los wyrzutka

Czerwone Oczy urodził się na styku dwóch światów: jest pół człowiekiem, pół bestią. Czerwone oczy to wrodzona choroba, a całe ciało, tak jak u brata, porasta niemal zwierzęca sierść. Te zniekształcenia nie są tylko rysami wyglądu: z góry wyznaczają los postaci, stawiając ją w roli wyrzutka i banity, którego przez wygląd nazywa się potworem.

Klucz 2Między pogaństwem a chrześcijaństwem

Na ciele postaci są jednocześnie wypalone słowiańskie runy i wypalony krzyż. To zapis wewnętrznego sporu: Czerwone Oczy wahał się, czy zostać poganinem, czy przyjąć katolicyzm. Michał tłumaczył to doświadczeniem bohatera: wiedział, że wśród chrześcijan jest wielu takich, którzy mimo chrześcijańskich wartości dalej zabijają. Ten moralny konflikt doprowadził go do neutralności, obronnej postawy wobec zła.

Klucz 3Nieśmiertelność i historia odrzucenia

Figurka nosi ślady wielu zamachów na życie postaci, dokonanych przez ludzi, którzy brali ją za wcielenie zła: strzelano do niego, bo myśleli, że jest złem wcielonym. Blizny po kulach są fizycznym dowodem nieśmiertelności i tragicznego losu. Za każdym razem, gdy próbowano go zabić, wstawał silniejszy, aż stał się nie do pokonania.

Klucz 4Tragedia rodzinna i zerwane więzi

Historia Czerwonych Oczu jest naznaczona odrzuceniem. Pochodzi z rodziny, która straciła znaczenie, gdy jego ojca, rzemieślnika, fałszywie oskarżono o zamach na króla; rodzina popadła w biedę. Bohater jest bratem 1-okiego, który cierpi na tę samą chorobę. Relacja braci była z początku poprawna, ale ich drogi się rozeszły i bracia o sobie zapomnieli. Postać została bez więzi, samotna w swoim świecie.

Klucz 5Skąd pomysł i jak powstała

Michał czerpie z pozornie prostych źródeł, takich jak programy popularnohistoryczne. W jednym z nich usłyszał o zdeformowanym dziedzicu zamku w Anglii; katalog przywołuje przy tym trędowatego króla Baldwina. Stąd pomysł na figurkę.

Sam proces jest równie ciekawy: ręczne wycięcie kształtu z deski, praca dłutem, szlifowanie, rysunek ołówkiem na drewnie. Kontury są potem wypalane, „tatuowane” ogniem, co daje ognisty szkic utrwalający formę. Na końcu rzeźba jest malowana pigmentami wzdłuż wypalonych linii. Kiedy farba wyschnie, artysta zamienia się w pisarza i spisuje opis postaci, który jest integralną częścią rzeźby.

Karta dzieła nr 111Karta dzieła nr 112, 1-okiKarta dzieła nr 110, Człowiek BestiaFilm o figurceModel 3DKatalog po francusku (PDF)Cykl RóżneIndeks dzieł w źródłach